Psychoterapia, Socjoterapia
CHOROBA PSYCHICZNA - psychoza, zespoły psychoorganiczne, nerwica, zaburzenia osobowości: terapia wspierająca i farmakoterapia
Choroba psychiczna to termin obejmujący w szerszym znaczeniu wszelkie zaburzenia psychiczne dzieci, młodzieży i dorosłych, tj. psychozy, nerwice, zespoły psychoorganiczne i zaburzenia osobowości. W węższym znaczeniu jest synonimem psychozy - zaburzenia psychicznego w znacznym stopniu ograniczającego testowanie rzeczywistości. Osobie zaczyna brakować zdolności radzenia sobie ze zwykłymi wymaganiami życia lub utrzymania właściwego kontaktu z innymi. Obraz kliniczny choroby psychicznej cechuje się jakościowymi zmianami chorobliwymi w zakresie myślenia, świadomości, uczuć, postrzegania, napędu psychoruchowego i innych funkcji psychicznych. Prowadzi to do trudności w funkcjonowaniu w środowisku społecznym.
Zaburzenia psychiczne to utrudnienia funkcjonowania społecznego lub psychicznego jednostki, noszące znamiona cierpienia, zlokalizowane wokół objawu osiowego. Posiadają określone dynamikę, etiologię, patogenezę, symptomatykę. Pojęcie zaburzenia wiąże się z pojęciami zdrowia psychicznego, normalności zachowania oraz jego patologii. Określenie granic normy psychicznej jest często zbędne, oraz zwykle bardzo trudne. Psychiatria wiąże zaburzenia psychiczne z przyczynami neurochemicznymi. Psychologia najczęściej łączy większość zaburzeń z czynnikami intrapsychicznymi, doświadczeniami społecznymi i poziomem nasilenia stresu. Skrajne podejście, jak antypsychiatria, czy psychologia systemowa przerzucają ciężar patologii z procesów intrapsychicznych na interakcje społeczne, zwłaszcza związane z rodziną pochodzenia.
Leczenie schizofrenii i innych chorób psychicznych ma charakter głównie farmakologiczny. Po konsultacji psychiatrycznej pacjent otrzymuje diagnozę swojego stanu zdrowia i za pomocą leków ma szansę wrócić do stanu równowagi psychicznej oraz uzyskać poprawę objawową. Po pierwszej fazie zaostrzenia choroby psychicznej możliwa jest w PCTS terapia indywidualna, która ma w tym wypadku zwykle charakter wspierający. Ma ona duże znaczenie, ale niestety większość pacjentów otrzymuje jedynie interwencję biologiczną (leki przeciwpsychotyczne). Pomoc terapeuty daje możliwość rozumienia i uporania się z niezwykłymi doznaniami towarzyszącym psychozie, takimi jak: urojenia, omamy, lęki, rozpacz.
Celem terapii wspierającej zorientowanej psychodynamicznie jest przywrócenie wewnętrznej równowagi psychicznej pacjentów w nagłym kryzysie oraz, w przypadku pacjentów z ostrym lub chronicznym deficytem ego (częste zjawisko w chorobie psychicznej), wzmocnienie funkcji ego aby poprawić ich adaptację zarówno do wewnętrznego jak i zewnętrznego świata. Funkcje ego są wzmacniane albo bezpośrednio albo pośrednio. W drugim przypadku jest to dokonywane poprzez zmniejszenie nacisku na ego ze strony trzech instancji psychicznych tzn. id, superego i rzeczywistości zewnętrznej. Terapeuta wspierający nie powinien odbiegać zbyt daleko od celów, które zostały wspólnie postawione lub szczególnych obszarów funkcjonowania pacjenta, które psycholog ocenia jako najbardziej nie adaptacyjne.